Shivanandalahari – Verse 1

1 – சிவ சுகப் பெருவெள்ளச் சீலம் அடி போற்றி!

कलाभ्यां चूडालङ्कृतशशिकलाभ्यां निजतपः
फलाभ्यां भक्तेषु प्रकटितफलाभ्यां भवतु मे |
शिवाभ्यामस्तोकत्रिभुवनशिवाभ्यां हृदि पुन
र्भवाभ्यामानन्दस्फुरदनुभवाभ्यां नतिरियम् ||१||
கலாப்4யாம் சூடா3லங்க்ரு2த ஶஶிகலாப்4யாம் நிஜ தப:
2லாப்4யாம் ப4க்தேஷு ப்ரகடித ப2லாப்4யாம் ப4வது மே |
ஶிவாப்4யா மஸ்தோக த்ரிபு4வன ஶிவாப்4யாம் ஹ்ரு2தி3புனர்
4வாப்4யா மானந்த3 ஸ்பு2ர த3னுப4வாப்4யாம் நதிரியம் ||1||
கலைகள் பலவாகித் தலையில் பிறைசூடித்
தவமும் பலனாகித் – திகழ்வோரை
கருணை மிகவாகிப் பணியும் அடியார்கள்
அடையும் வரமாகி – அருள்வோரை
விளைமூ வுலகாகி உளமுள் ளுறைவாகி
நினைவில் புதிராகி –  நிறைவோரை
விடைகள் புலனாகி விளையும் சிவகாம
வெளியை இதனாலே – பணிவேனே
(1)

பொருள்:

பலவகைக் கலை வடிவமானவர்களும், தலையில் சந்திரனைச் சூடியவர்களும், தவமும் பயனுமாய் ஒருவருக்கொருவர் உரித்தானவர்களாக விளங்குபவர்களும், அடியவர்களிடம் அன்பு காட்டி அருட்பயனைத் தருபவர்களாகவும், முவ்வுலகங்களிலும் நிறைவான வளத்தைத் தருபவர்களாகவும், கடவுளாக உள்ளத்துள் விளங்குபவர்களாகவும்,  நினைக்கும் போதெல்லாம், புதிராக மனதை நிறைப்பவர்களாகவும், தன்னை உணர்தலாகிய பெரும் அறிவினால் திளைத்து, சிவ சக்தியாக ஒன்றி விளங்கும்  பரம்பொருளுக்கு என்னுடைய இத்துதி,  பணிவால் அர்ப்பணிக்கப்படட்டும்.

குறிப்பு:

‘இயம் மே நதி: பவது’ – அதாவது இந்த என்னுடைய துதி உமக்கே உரித்தாகட்டும் என்றபணிவு இப்பாடலிலே யாருக்கு அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது? ‘சிவாப்யாம்’ எனும் சொல்,  ‘சிவமாகிய உங்கள் இருவருக்கும்’ என்று சிவ சக்தி இருவரையுமே குறிக்கின்றது.  ‘ஆப்யாம்’ எனும் விகுதியினால்,  ஒருமையான சிவம் எனும் பரம்பொருளையே, ஒன்றுடன் ஒன்றாய் இணைந்த சிவன், சக்தி என்ற இருவராகக் காட்டுகின்றது.

லலிதா சஹஸ்ரநாமம்  அன்னையைச் சக்தியாகத் தொழுகின்றது.  சிவ ருத்திரம், சிவனை ருத்திரப் பிரம்மமாகத் தொழுகின்றது. விஷ்ணு சஹஸ்ரஹநாமம், திருமாலை பிரம்மமாகத் தொழுகின்றது.  அது போன்றே பல துதிகளும், ஒரு வடிவத்தை மட்டுமே குறித்து அமைந்துள்ளன.  ஆனால், ஶிவானந்த3லஹரீ எனும் இப்பேரமுதான பாடல்கள்,  சிவசக்தி ஐக்கியத்தை முன்னிலைப்படுத்தி,  மாறாத நிலையான பிரம்மமே சிவனாயும்,  மாற்றங்கள் விளைத்து விளையாடும் சக்தியுமாக, இரண்டாயும், இரண்டும் கலந்த சிவசக்தியாயும், முந்நிலைப் படுத்திப் பணிகிறது.

‘உங்களுக்கே இத்துதி அர்ப்பணம்’ என்று பணிகின்ற ஆதிசங்கரர்,  ‘கலாப்யம்’  எனத் தொடங்கும் பலவித சிறப்புச் சொற்களால், சிவசக்தியின் பெருமைகளையே கூறுகின்றார்.  சிறப்புச்சொற்கள் (adjectives) என்பன ஒரு பொருளின் சிறப்பான குணத்தைக் கூறச் சேர்க்கப்படுபவை என்பதே பொதுவான விதி.  என்றாலும், சில இடங்களில், சிறப்புச் சொற்கள், குணத்தைக் குறிக்காமல், அப்பொருளுக்கே விளக்கமாகவும் அமைகின்றன.  ‘ஓளிரும் சூரியன்’ என்பதில், ஓளி சூரியனின் குணத்தைக் குறிப்பதல்ல, சூரியனையே குறிப்பது.

அதுபோலவே, ‘ஆனந்த3 ஸ்பு2ரத3னுப4வாப்4யாம்’ எனும் சிறப்புச் சொற்கள், சிவ சக்தியினரின் குணத்தைக் குறிப்பதல்ல.  தம்மை முற்றும் உணர்ந்து எப்பொழுதும் ஆனந்தமான நிலையிலேயே இருக்கும் சிவசக்தியின் உண்மை நிலையையே குறிக்கின்றன.  எப்போது தன்னை முற்றும் உணரும் நிலை வருமோ, அப்போதுஅங்கு சிவமே நிலைக்கிறது. அதனாலேயே ‘அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி’ எனும் சித்தம் அடங்கிச் சிவமாகும் நிலையும் உறுதிப்படுகிறது. (1)

முகவுரை

2 – சிந்தை நிறை வெள்ளச் சிவானந்தம் போற்றி

Share this Post

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*
*